BERNARD BURGHOUTS

schrijver

 

 Bernard Burghouts schrijft romans maar ook teksten op bestelling. Hij  maakt affiches, folders, magazines en websites.

DE VENETIAANSE DROOM

 

Novelle door Bernard Burghouts, ISBN 9078267011

Uitvoering: 136blz.  

Paperback met full color glans laminaat cover.

 

 

Nabijheid en afstand, aantrekking en afstoting, begrip en onbegrip. De wispelturige wisselwerking tussen de hoofdpersoon en de vrouwen in zijn leven. Een Complot? Zijn vriend Felix als constante factor. En zijn kind; Lottes leed blijft te lang onzichtbaar voor haar ouders, die het te druk hebben met zichzelf en hun relaties.

 

Een verhaal met diepgang en humor, relativering en emoties. Vol  menselijkheid.

 

“...een literaire novelle over het liefdesspel tussen de verteller en de mooie Sophie, waarbij de zwierige stijl de aantrekking en de afstoting van het paar prachtig reflecteert...”

(Theo Hakkert in De Twentsche Courant / Tubantia)

 

 

 

 

LEZEN

 

Sabrina... Sabrina was ruim een halve kop kleiner dan ik; beneden mijn blikveld, één uit duizenden. Maar nu, vanuit de optiek van Felix en vanachter het druipende bierglas waaraan ik enig houvast ontleende, veranderde mijn perceptie. Slank, ravenzwart haar en even zwarte ogen. Of waren ze blauw? Leon - zo heette hij toch? - zat letterlijk strak naast haar, zijn omvangrijke bouwvakkersarm om haar smalle schouders, zwaar tegen haar aanleunend, met zijn bezopen kop aan haar linkerwang lebberend. Hij danste niet. Kon hij niet, wilde hij niet. Ze mocht wel met anderen de dansvloer op maar voor het overige was ze van hem - straalde hij uit. En dat was naar mijn oordeel dan ook het enige, dat hij uitstraalde.
 "Is ze mooi?" beet Sophie me toe, toen mijn blikken wat al te lang op de overzijde van de dansvloer gefixeerd bleven. ...zwart of blauw?
 "Wie bedoel je?" reageerde mijn stem automatisch, "bedoel je hem daar? Leon?" Ik duidde met een hoofdbeweging in hun richting.
 "Je weet wel beter..."
Ik haalde mijn schouders op, draaide het bierglas als om de inhoud te mengen en volgde de bewegingen van het restje schuim met mijn ogen. Een dronken buurman begon in Sophies oor te schreeuwen dat hij de volgende dans met haar opeiste; seconden ruimte voor een schielijke blik op Sabrina. Ze probeerde zich, kennelijk geïrriteerd maar zo onopvallend mogelijk, los te worstelen uit de omklemming door Leon, meende ik te zien, wilde ik zien. Ze keek op en onze blikken kruisten elkaar, bleven een moment hangen, verbeeldde ik me. De lichte gloed die even in mij opsteeg werd bruusk geblust door bierspetters en een zatte stem in mijn oor: "Buurman, zeg tegen je mooie vrouw dat ze een keertje met mij moet dansen... dat hoort zo onder goede vrienden..."
 "Ik vind het allemaal best, maar je moet het met haar zelf regelen," gunde ik hem.
 "Maar ze wil niet!" mokte hij als een klein kind.
 "Dan kan ik je ook niet helpen; probeer het nog maar een keer."
 Toen hij uiteindelijk wankelend afdroop kreeg ik, niet geheel onverwacht, de wind van voren: "Wat ben je toch ook een zak!" wreef ze me in, "zie je dan niet, dat ik walg van die kerel? Je kunt toch wel iets anders zeggen!"
 Ach trut, zanik niet, hij is toch weg nu? dacht ik en zei: "Ach lieve schat, hij is toch weggegaan? Of niet soms?"
Ik liet de kelner, tegen mijn gewoonte in, een borreltje neerzetten. Bang om de korte opwinding die Sabrina - of was het Felix? - teweeg had gebracht te laten vervliegen, sloeg ik het glaasje haastig achterover, voorbereid op kritische vragen.  
 "Ooh, we gaan aan de zuip?" stelde ze met streng opgetrokken wenkbrauwen en opgeheven scherpe kin vragend vast. De behaaglijke brand in mijn keel vormde het tijdelijke gordijn om me af te schermen. Sabrina werd mooier en liever. Indo-Europees. Zwart. Of diepblauw als een oceaan? <<

>> "Jij bent dronken," reageerde ze verbeten. "Ik denk dat we naar huis moeten. Het is al na twaalven en we moeten morgen weer vroeg op," deed ze mijn hoop op nog een laatste schrikkeldans vervliegen. Ze stond op en troonde me mee naar het bruidspaar om beleefd afscheid te nemen en te bedanken voor het prachtige feest. Ze ging me voor, zodat ik nog een laatste onbespiede blik op Sabrina kon werpen. Onze ogen ontmoetten elkaar weer. Zwart of blauw? Groen misschien? Diep?